Her defasında en baştan başlıyor bu sıkıcı şey…
Biriyle tanışıyorsun sonra yürümüyor sonra başkasıyla ve başkasıyla ve başkasıyla tanışıyorsun ve bu durum sürekli devam ediyor.
Bazen keşke o hayalini kurduğum “doğru kişi”yi bulsam diyorum ve her defasında o ümitle karşımdakine bel bağlıyorum fakat yine de üzülen ben oluyorum.Kulağa şu ucuz blogger romanlarının arka kapağındaki yazılar gibi gelebilir sözlerim ama bir yandan da o romanların yazarlarına da hak vermemek elde değil.Bu kadar materyalist bir dünyada,bu kadar çok geri zekalıyla uğraşmak zor.Bir o kadar da can sıkıcı ve zaman alan bir uğraş.
En kötüsü de ne biliyor musunuz?
Sizin ona verdiğiniz değer kadar o kişi de size değer verse ya da sizin bu değeri ona gösterdiğiniz kadar o da bu değeri size gösterse hiç bir sorun olmaz.Aksine her iki taraf da mutlu olur…
Belki bu sayede sizin günde yolladığınız 100 civarındaki mesaja karşılık 1 mesaj almış olmazsınız :((
